18-ամյա որդիս
Պատմում է Վլադիմիր Մարգարյանի մայրը․
Որդուս հրամանատարի վկայությամբ՝ 200 հոգանոց զորքի մեջ նա առաջինն էր, որ ոտքի կանգնելով առաջարկեց թշնամուն անցած տարածքներից դուրս բերել զոհված ընկերների դիերը և հանձնել ծնողներին։ Հրամանատարը պատմում էր, որ ինքն է եղել այն այռուծ, քաջ զինվորը, ով ոգևորել և քաջալերել է իրեն և ողջ զինվորական կազմին, երբ մարտերի թեժ պահին ընկել են խուճապի մեջ։ Նրա խոսքով, երբ իր հրամանատարության ներքո գտնվող զինվորները հուսահատված են եղել, զորքը բաժանել է երկու մասի, որոնցից մեկի պատաախանատվությունը ստանձնել է որդիս՝ Վլադը, և պատվով է կատարել իրեն տրված հրամանը։
Իսկ ընկերները պատմում էին, որ հերթական մարտական գործողությունը իրականացնելիս մոլորվել են ճանապարհին, ու ողջ խմբից միայն Վլադն է կարողացել վարորդին հստակ բացատրել իրենց տեղն ու ճանապարհը և այդպես փրկել ողջ խմբին։
Զինակից ընկերներից մեկի խոսքով էլ, Վլադն ամեն ինչից հասկանում էր և ոչ մի բանից չէր վախենում, բոլորին հույս և հավատ էր ներշնչում՝ ասելով, որ ամեն բան լավ է լինելու։ Եղել է առաջինը խմբում, եղել է ամենաարագը, ամենաճարպիկը, ամենաուժեղը, նույնիսկ բժիշկ է եղել անհրաժեշտ պահին։
Մեր բարեկամներից մեկը, ով կռվի ժամանակ Գորիսում էր և տեսել էր որդուս ու պատմում է նրա զգոնության, տղաների հանդեպ ուշադրության և պատասխանատվության մասին։ Որդուս հարցրել է, թե ինչի կարիք ունի, համոզել է գնալ տուն լողանալու, բայց տղաս մերժել է՝ ասելով թե ինչպես մենակ թողնի տղերքին և միայն ծխախոտ ու գուլպա է խնդրել։ Բարեկամս տարել է այդ ամենը ու նաև բրդուճներ։ Վլադը սպասել է մինչև բոլորին հասել է իրենց բաժինը, հետո վերցրել իր բաժինը։
Վերջերս մեզ հասած մեկ այլ տեղեկության համաձայն, որդիս, լինելով դիպուկահար, հերթական մարտական գործողության ժամանակ, կատարելով իր առջև դրված մարտական խնդիրը, երկու ժամվա ընթացքում գտել է թշնամու թաքստոցը և ոչնչացրել 2 դիպուկահարների, որոնք մեծ խոչնդոտ են հանդիսացել հայկական կողմի համար։
Այս և այլ խիզախ ու անձնվեր ծառայության մասին են փաստում իր հրամանատարները, ծառայակից ընկերները։
Որդիս մինչև իր կյանքի վերջին վայրկյանը անգամ լինելով վիրավոր՝ անձնվիրաբար կռվել է թշնամու դեմ՝ ստանալով հրազենային և բեկորային վնասվածքներ։
Վլադը չի խնայել իր կյանքը հանուն հայրենիքի, մինչև վերջին շունչը պահել իրեն վստահված սահմանը, սահմանից առանց գեթ մեկ քայլ նահանջի։ 18-ամյա որդուս կարճ, բայց սխրանքներով լի մարտական ուղին կհիշվի հավերժ։