Այդպես էլ չիջավ դիրքերից
Վահագ Բարսեղյան ծնվել է 1985թ. հուլիսի 12-ին Շիրակի մարզ Գյումրի քաղաքում, զինվորականի ընտանիքում։
Վահագի հայրն ու փոքր եղբայրը զինվորական են։
Փոքր հասակից Վահագը ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Երևան։ Սովորել է Երևանի թիվ 186 միջնակարգ դպրոցում, ավարտելուց հետո ընդունվել է Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտ որպես մոտոհրաձիգ։
Վահագը սիրում էր զինվորականի աշխատանքը, շատ հարգանքով էր յուրաքանչյուրի նկատմամբ, համեստ էր ու շատ ժպտերես։
Ռազմական կրթություն ստանալուց հետո ծառայության է անցել Տավուշի մարզի Պառավաքար գյուղի զորամաս, 7 տարի և 8 ամիս ծառայելուց հետո Վահագը տեղափոխվել է Արմավիրի Մարշալ Բաղրամյանի անվան ուսումնական բրիգադ, այնտեղ էլ 6 տարի ծառայելուց հետո տեղափոխվել է Արցախ։
2020 թվին մասնակցել է 44-օրյա պատերազմին, վերադարձել, վերականգնել առողջական վիճակը, կրկին շտապել Արցախ։
Վահագն ամուսնացած էր, ունի մեկ դուստր, շատ էր ուզում, որ աղջիկը լավ ուսում ստանա։ Նա շատ հոգատար հայր ու ամուսին էր, ամեն ինչ անում էր, որ ընտանիքը շատ չզգա իր բացակայությունը։ Սիրում էր աղջկա հետ ժամանակ անցկացնել, ամեն օր զանգում էր, աղջկա հետ պլանավորում՝ ծառայությունն ավարտելուն պես մեկնել հանգստի ընտանիքի հետ։
Վահագի վերջին զանգը 2023 թ.սեպտեմբերի 19-ին էր։ Ժամը 12-ին զանգեց կնոջը, ասեց՝ քիչ է մնացել, որ դիրքերից իջնի ու գա տուն։ Անվերջ կրկնում էր, որ կարոտել է բոլորին, միչդեռ դա նրա նրա վերջին խոսքերն էին։ Կինը նրա հետ խոսելուց 2 ժամ անց է միայն իմացել, որ պատերազմ է սկսվել։ Զանգահարել է ամուսնուն, բայց Վահագն արդեն անհասանալի է եղել։