Արայիկ Շեկյան

 

Շեկյան Արայիկը ծնվել է 1974 թվականի հուլիսի 17-ին, Արցախի Չլդրան գյուղում։ Մանկությունը անցավ գյուղի պարզ ու աշխատասեր մարդկանց միջավայրում։ Սովորել է  գյուղի միջնակարգ դպրոցում՝ աչքի ընկնելով իր համեստությամբ, ազնվությամբ և ընկերասեր բնավորությամբ։ 

Բայց պատերազմը անսպասելիորեն մտավ նրա կյանք ու ընդմիշտ փոխեց նրա ճակատագիրը։ Երբ սկսվեց արցախյան առաջին պատերազմը Արայիկը դեռ շատ երիտասարդ էր, 1993-ին, լինելով ընդամենը 19 տարեկան, նա մասնակցեց իր ծննդավայր Չլդրան գյուղի ազատագրմանը։ Հրամանատար Միքայել Արզումանյանի ուղեկցորդը լինելով՝ Արայիկը առաջիններից մեկն էր, որը ոտք դրեց գյուղ , բայց հաղթանակի ուրախությունը խառնվեց ցավի հետ. թշնամին նահանջելիս վառել էր նրանց տունը։ Արայիկը սեփական աչքերով տեսավ, թե ինչպես իր մանկության օջախը մոխիր դարձավ։ Սակայն նա չընկրկեց։ Պատերազմից հետո նույն այդ մոխրի վրա, սեփական ձեռքերով նա վերակառուցեց հայրական օջախը՝ դառնալով տոկունության և անսասան կամքի խորհրդանիշ։

 Արայիկի ճանապարհը անցավ բազմաթիվ ճակատամարտներով՝ Մարտակերտից մինչև Քարվաճառ, Թալիշից մինչև Եղնիկներ։ 1994 թվականի ապրիլի 29-ին վիրավորվեց Թալիշում։ Մի քանի օր անց կնքվեց զինադադար։ Այդ ժամանակ նրա երիտասարդ կյանքը արդեն լի էր պատերազմով ու զոհողություններով։ Հենց այդ քաջության համար նա պարգևատրվեց «Արիության մեդալով»։

 

1994 թվականին ընդունվեց Արցախի պետական համալսարան, որն ավարտեց 1999 թվականին։ Այնուհետև սկսեց աշխատել «Արցախգազ ՓԲԸ»-ում, «Սարսանգֆուդ» ընկերությունում, հետո գյուղի միջնակարգ դպրոցում՝ որպես ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ։ 2013 թվականից ընդունվեց աշխատանքի որպես անտառապետի օգնական Մարտակերտի մասնաճյուղում, հետո դարձավ  մասնաճյուղի անտառապետ՝ հոգալով բնության ու հայրենի հողի մասին։

Արայիկը ամուսնացած էր և ուներ երեք որդի և մեկ դուստր։ Նրա կյանքում ընտանիքը միշտ առաջնային էր, նա սիրող ամուսին էր ու նվիրված հայր։ Բայց երբ հայրենիքը վտանգի տակ էր, Արայիկը միշտ առաջնագծում էր։

 2016 թվականին Արայիկը  մասնակցեց  Ապրիլյան քառօրյա պատերազմին՝ կրկին Թալիշի դիրքերում։ 2020 թվականին եղավ ամենաթեժ կետերից մեկում՝ ՝ «Եղնիկներ»կոչվող դիրքում։ Իսկ 2023 թվականի սեպտեմբերին, արդեն որպես փորձառու և տեղանքին քաջատեղյակ մարտիկ կռվեց թշնամու դեմ թիվ 707 դիրքում։ Լինելով ամենափորձառուն ու ամենատարեցը՝ Արայիկն ինքն էր առաջնորդում մարտը։ Թշնամին բազմաքանակ էր, բայց նա չերկմտեց։ Տղերքին հորդորում էր խրամատում մնալ ու իր համար փամփուշտներ լիցքավորել։ Նա կռվեց մինչև վերջին շունչը՝ պատճառելով մեծ կորուստներ թշնամուն և սեպտեմբերի 19-ին անմահացավ հայրենի հողում։

 Հերոսի անվերապահ նվիրումը գնահատվեց հայրենիքի կողմից․ Արայիկ Շեկյանը հետմահու պարգևատրվեց  «Մարտական խաչ երկրորդ աստիճան» շքանշանով։

Հայրենի հողում Արայիկի վերջին հանգրվանը եղավ Ստեփանակերտի Եղբայրական Պանթեոնը։ Նա, ով ողջ կյանքում գրկել ու սիրել էր հայրենի հողը իր մահվամբ ևս դարձավ այդ հողի հավերժ մասնիկը։ Նրա անունը հավիտյան կգրվի Արցախի պատմությունը՝ որպես նվիրումի, հայրենավիրության և անձնազոհության խորհրդանիշ։