Կռվեց մինչև վերջին փամփուշտը
1972 թվականի օգոստոսի 22-ին, արևոտ մի օր, Լեռնային Ղարաբաղի Մսմնա գյուղում ծնվեց Լենդրուշ (Վլադիմիր) Գրիգորյանի որդին՝ Ռոման։
Ընտանիքն ու հարազատները ցնծության մեջ էին, տղա էր ծնվել։ Տղա, ով դեռ փոքր տարիքից ամեն ինչում նմանակում էր հորը, հիանում նրա մտքերով, լրջությամբ, կատակներով։
Դպրոցական տարիքում Ռոման, ինչպես նրա հասակակից բոլոր տղաները, չարաճճի էր, աշխույժ, դասարանում սիրում էր քաշել դասընկերուհիների հյուսքերից, կատակներ անել։
Ավարտել է հարևան Գավախան (Կավահան, Ղուվուխան) գյուղի ութամյա դպրոցը։
Իսկ 1987 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել են Արցախի Մարտակերտի շրջանի Ջրաբերդ գյուղ, որտեղ ուսումը շարունակել է Ներքին Հոռաթաղի թիվ 120 պրոֆտեխուսումնարանում, դերձակի մասնագիտությամբ։ Ռոման երազում էր սկսել իր սեփական բիզնեսը, բացել ստուդիա և իր հմտություններով ու գործերով ժպիտներ պարգևել մարդկանց։
1988 թվականին, երբ սկսվեց Արցախյան ազատագրական շարժումը, առաջին իսկ օրերին Ռոման, թեև տարիքով փոքր էր, բայց դարձավ իր ավագ ընկերների օգնականը։ Իսկ 1990 թվականին, չափահաս դառնալուց հետո, Ռոման կամավորագրվեց իր հայրենի Մսմնա գյուղի ինքնապաշտպանական ջոկատին և ծնողների և քույրերի հետ վերադարձավ հայրենի գյուղ, քանի որ թշնամին հասցրել էր գրավել Արցախի Մարտակերտի շրջանը։
Ռոման իր զինվորական ծառայությունը շարունակեց Շուշիի ուսումնական կենտրոնում, որը հետագայում դարձավ գունդ, իսկ որոշ ժամանակ անց տեղափոխվեց առանձին մոտոհրաձգային գումարտակ՝ որպես գնդացրորդ։
Պատերազմի ընթացքում նա հասցրել էր մասնակցել է Ֆիզուլիում, Հորադիզում, ռազմաճակատի այլ հատվածներում թշնամու կրակակետերի ոչնչացման մարտական գործողություններին, որպես գնդացիրը վարպետորեն տիրապետող փորձառու զինվոր։
Ռոմա Գրիգորյանը իր վերջին մարտը մղել է 3000 մետր և ավելի բարձրության վրա՝ Մռավի օձաձև լեռնանցքի Օմարի լեռնանցքում։ Դավաճան թշնամին, օգտվելով խավարից և դաժան սառնամանիքից, աննկատ մոտեցել էր դիրքերին ու լուսաբացին հարձակում գործել։ Ռոման, առանց վարանելու, պահել էր զինակից ընկերների թիկունքը՝ նրանց հրահանգելով հեռանալ ավելի բարենպաստ տարածք և ուժերի ներածին չափով դիմադրել և պահել թշնամու առաջխաղացումը, մինչև օգնության ուժերի ժամանումը։
Ռոման զոհվեց 1994 թվականի փետրվարի 4-ին, Օմարի լեռնանցքում։ Նա այդպես էլ չնահանջեց և պահեց ընկերների թիկունքը՝ կռվելով մինչև վերջին փամփուշտը։
Հերոսը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայության համար» մեդալով։
Ռոման թեև ժամանակ չունեցավ սեփական ընտանիքը կազմել և կնոջ հետ վայելել իրենց երեխաներին, բայց նա իր կյանքը զոհաբերեց իր ընկերների ու հայրենիքի համար, որպեսզի Արցախի խաղաղ երկնքի տակ ստեղծվեն հազարավոր սիրող ընտանիքներ և ծնվեն երջանիկ երեխաներ։
Հերոս Ռոմա Գրիգորյանը հանգչում է իր հայրենի Մսմնա գյուղի գերեզմանատանը՝ հերոսական նախնիների կողքին։ Խաղաղություն և հավերժ փառք քո հոգուն, պատերազմող Ռոմա։