Էդուարդ Չիչյան

2006-2014 թթ.  Էդուարդը սովորել է Երևանի Անանիա Շիրակացու  անվան ճեմարանում: Էդուարդը երազկոտ էր  և ուզում էր  դառնալ հաջողակ  գործարար: Հավատում էր երազանքի իրականացմանը: Դա էր պատճառը որ ընտրեց  կառավարում  մասնագիտությունը  և ավագ դպրոցի  տարիները  սովորեց Հայ-ռուսական  համալսարանին կից   «ՈՒսմունք » դպրոցում ՝ հետագա մասնագիտությունը  նույն համալսարանում ձեռք բերելու նպատակով: Սիրում էր մարզվել, հաճախում էր մարզասրահ: 2017 թ. Էդուարդը  «Կրթություն Պրահայում» ծրագրի շրջանակներում Չեխիայի  Հանրապետության Պրահա քաղաքում, ապա նաև Աբու-Դաբիում մասնակցեց անգլերենի կատարելագործման  ծրագրերի և ստացավ հավաստագրեր:  

Դպրոցն ավարտելուց հետո  նա ընդունվեց Հայ-ռուսական համալսարանի  «Կառավարում» ֆակուլտետը: Դրան հաջորդեց  պարտադիր զորակոչը: Առաջին վեց ամիսը ծառայում էր  ՀՀ ՊՆ Լուսակերտի ուսումնական զորամասում, որտեղ սովորեց  և գերազանց տիրապետում էր  ԲՄ-21 Գրադ տեսակի համազարկային կրակի ռեակտիվ համակարգին: Ուսումնական  զորամասում  ծառայությունն ավարտելուց հետո Էդուարդը  ծառայության անցավ  ՀՀ ՊՆ Կապանի զորամասում: 2020 թ. սեպտեմբերի 27-ին Էդուարդը գտնվում էր Արցախի հարավում՝ Մեխակավանում (Ջաբրայիլ), որտեղ մասնակցում էր հերթական զինավարժություններին:

 Մշտապես գտնվելով պատերազմի ամենաթեժ և վտանգավոր կետերում՝ կրակային դիրքերում, հակառակորդի օդային և հրետանային հարվածների տակ, վտանգելով կյանքը, անընդհատ կատարել է իր վրա դրված առաջադրանքները և հրետանային հուժկու կրակով հակառակորդին պատճառել զգալի կորուստներ՝ ձախողելով տվյալ բնագծերում նրա առաջխաղացումը: Նրա ղեկավարած հաշվարկը բարձր մակարդակով կատարել է մարտական խնդիրը՝ ցուցաբերելով խիզախության յուրօրինակ դրվագներ: 

2020թ հոկտեմբերի 10-ին Շախվելիի շրջանում հակառակորդի կողմից կրակային դիրքի հրետակոծման ժամանակ արկի բեկորները խլեցին նրա կյանքը՝ հասցնելով մահացու վիրավորում:

Հայրենիքի պաշտպանության և անվտանգության ապահովման գործում ներդրած ավանդի, մարտական գործողությունների ընթացքում ցուցաբերած արիության և հմտության համար ՀՀ նախագահի հրամանագրով հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով:

Էդո ջան, ի՞նչ վիճակա։

– Կռվում ենք, մա՛մ։

– …

– Մա՞մ, մա՛մ ջան, մի՛ լացի, դու չպիտի լացես։ Դու պիտի հպարտանաս, որ դու կռված տղա ունես: Մի մեքենա դրանց վրա դատարկել եմ ու հլը շատ եմ դատարկելու:

30-ը սեպտեմբերի.

– Մա՛մ ջան, «ստեղ սաղ տոչնիա». սնունդ կա, զենք կա։ Հեսա, որ վերջանա, գալու եմ տուն: Կարոտել եմ: Էնքա՜ն պատմելու բան ունեմ։ Հիմա չեմ կարա, կգամ, կպատմեմ:

2-ը հոկտեմբերի.

– Մա՛մս, ծնունդդ շնորհավոր, առողջ լինես, միշտ`ուրախ ու տենց պինդ։ Կներես` երկար չեմ կարա խոսամ։ Կզանգեմ`հենց հարմարացնեմ։

 

 

Նյութը՝ historymuseum.am-ից