Դանիել Դանիելյան

Դանիել Դանիելյանը ծնվել  է 2000 թվականի օգոստոսի 18-ին Երևանում։ 

2006-2015թթ. սովորել է Դավիթ Հովսեփյանի անվան  հ.191 հիմնական դպրոցում: Հետո՝  Գալուստ Գյուլբենկյանի անվան թիվ 190 ավագ դպրոցում։ 

2019թ. զորակոչվել է բանակ ԼՂՀ, ծառայել է  Թալիշում:

Դանիելը շատ պայծառ տղա էր: Նա այն տեսակն էր,ով պարզապես սիրում էր ապրել: Շուտ էր ճանաչում մարդկանց տեսակը։

Ինչ դժվար իրավիճակում էլ հայտնվեր, հաղթահարում էր ու ինքնուրույն փորձում լուծումներ գտնել: Շատերի համար օրինակ էր: Բեմն ու դիմախաղերը իր տարերքն էր: Կրկնօրինակում էր մարդկանց վարպետորեն: Րոպեների ընթացքում կարողանում էր ժեստերով արտահայտել մարդկային բոլոր հույզերը:

Իր գլխավոր նախասիրություններից են եղել պարը և ֆոտոմոդելինգը:

Պարում էր ու իրեն պարուսույց անհրաժեշտ չէր: Նա ուրախության խորհրդանիշն էր, իրեն երբեք չէիր տեսնի տխուր: Միշտ ժպտում էր ու փորձում շրջապատին լավ տրամադրություն փոխանցել: 

2007-2012թթ զբաղվել է ֆուտբոլով, եղել դարպասապահ:

Հաճախել է դերասանական դասընթացների «Գլոբ պրոգրես» պրոդյուսերական կենտրոնում և սկսել իր առաջին քայլերը թատերական ասպարեզում՝ նկարահանվելով տարբեր սիթքոմների մեջ։ Որոշել էր ծառայությունից հետո  ավելի զարգացնել  իր  տաղանդները և բարձրագույն կրթություն ստանալ։

Բնությունը Դանիելին ստեղծել էր ամենաանաղարտ ձևով, նրա մաքուր հոգին և գերազանց վարքը խորը հետք է թողել ինչպես իրենց դասարանում, այնպես էլ իրեն շրջապատող մարդկանց կյանքում: Սիրում էր տարբերվել իր ոճով և մտածելակերպով:

Հիշում եմ` իր վերջին զանգի միջոցառմանը, երբ իր դասարանը որոշել էր ամբողջությամբ միանման հագնվեր, Դանիելը որոշեց տարբերվել` հագնելով սև գույնի վերնաշապիկ ու գլխարկ: Այդ օրը բոլորի մեջ տպավորվեց որպես ` «Ցիլոյով Տղա»:

Իրեն շատ էին սիրում բոլորը, նրանից Լույս էր բխում :

Դանիելը ուներ նաև վառ ռեժիսորական միտք, որի շնորհիվ իրեն փորձեց օպերատրական ոլորտում՝ հետաքրքրվելով մոնտաժային ծրագրերով:

Սկզբում եղել է օպերատրի օգնական, շարունակելով հոր մասնագիտությունը՝ աստիճանաբար անցել  աշխատանքի: 

Զորակոչը սկսվեց: 2019 թ. հունվարի 9-ին Դանիելը զորակոչվեց բանակ։ Միշտ ասում էր .

-Շուտ գնամ, որ շուտ գամ: 

Ղարաբաղ գնալուց առաջ  քրոջը տեսազանգով ասել էր.

- Սուս ջան ամեն ինչ լավա, Ղարաբաղ եմ քաշել։ Ձեզ լավ կնայեք։

 

Ծառայության անցավ Մադաղիսում, 6 ամիս անց տեղափոխվեց ամենադիտարկվող վայրերից մեկը՝ Թալիշ։ Ծառայակից ընկերները իրեն հիշում են միշտ ուրախ ու պոզիտիվ: 

Պատերազմի առաջին օրն էր:

Վաղ առավոտ զանգել էր մայրիկին։ Խոսում էր այնպես կարծես ոչինչ չի սկսվել։ Զանգից հետո  տանեցիներն իմացան, որ պատերազմ է սկսվել:

Պատերազմի առաջին օրերին,Թալիշի պաշտպանության ժամանակ   82 մմ մինամյոտով 60 և ավելի հարված է ուղղել թշնամու  կողմ, որպեսզի կարողանա կանխել թշնամու առաջխաղացումը մինչ իր մարտական ընկերներինgjhjhhjj կկարողանան դուրս բերել։ 3 օր շրջափակման մեջ են հայտնվել Մադաղիսում։ Շրջափակումից դուրս գալուց հետո զանգել է տուն և ուրախ հայտնել, որ ողջ է մնացել:  Դանիելն ու իր մարտընկերները մոտ 80 կմ վազելով  հասել էին  ` «Եղնիկների»  անտառներ։ 

Մոտ մեկ շաբաթ այնտեղ են եղել ՝ առանց հաց ու ջրի: Կապ հաստատելով տղաների հետ ՝  նրանց գտել էին և տեղափոխել Ալաշան: 

Հոկտեմբերի 13-ին հրաման է գալիս բարձրանալ Մադաղիսի  մարտական դիրք, որտեղ Առավոտյան թշնամին ամբողջ թափով վերսկսել  էր հարձակումը՝ ամեն տեսակի արգելված զենքերի տեղատարափով: 

Քաջատեղյակ լինելով այս ամենի մասին՝  տղաներին բարձրացնում են դիրք: Սկսվում է կյանքի ու մահվան դաժան կռիվ։

Վերջին զանգը եղավ այդ օրը մինչ այնտեղ գնալը.

-Մամ, հետ են տանում՝ Մադաղիսը ետ վերցնելու, որ չզանգեմ չանհանգստանաք:

Դանիելը գիտակցում էր, որ այլևս ետ չի գալու և մոր հարցին՝  հնարավոր չի՞ չգնաք,  նա պատասխանեց.

-Փախնողներ կա՛ն, բայց ես փախնող տղերքից չեմ:

Հետո լռություն էր:

Ընկան տղեքը, այլևս հնարավոր չէր դիմակայել,  բայց կյանքի գնով կանգուն մնաց Մադաղիս-Մարտակերտի միջանկյալ դիրքը:

Չափազանց կարևոր դիրք էր և չափազանց թանկ գին տվեցինք մենք դրա համար։  Այդ գինը մեր թանկ տղաների արյունն էր, նրանց կիսատ մնացած կյանքը, նրանց անկատար մնացած երազանքները։ 

Նոյեմբերի 3-ին քրոջ նվիրած նոթատետրը Դանիելից  ավելի շուտ  վերադարձավ տուն։ Հողոտ ու փոշոտ հասավ մոր ձեռքերի մեջ։ Նոթատետրի մեջ միայն թվեր էին, հաշված օրեր, ջնջումներ:

Դանիելին գտել էին  միայնակ՝ հողերի մեջ կիսով չափ թաղված, խաչը վզին, իսկ ձեռքի ժամացույցն էլ  պայթյունից կանգ էր առել: 

Զոհվելուց քսան օր  անց՝ երկար փնտրտուքից  հետո, մի հետախույզ էր գտել նրան ու նոթատետրում քրոջ գրությունը տեսնելով՝ հասկացել, որ նահատակը հայ զինվոր է: 

Հոկտեմբերի 13-ին Մատաղիս-Մարտակերտ միջանկյալ դիրքում տեղի ունեցող  թեժ մարտերի հռթիրակոծությունից  հերոսաբար ընկնում է Դանիել Դանիելյանը՝  թողնելով իր հզոր անունը, դրական հուշերն ու իր սերը ընտանիքին։

Դանիելը ծառայության ընթացքում արժանացել է  «Քաջարի մարտիկ», «Հայոց բանակի գերազանցիկ», «Լավագույն զինվոր-մարզիկ»  և ՀՀ ԶՈՒ պարտադիր ժամկետային զինծառայողների դասային որակաորման 3-րդ կարգի կրծքանշանների։ 

Հետմահու արժանացել է  «Մարտական ծառայություն»,  «6-րդ ՊՇ Անձնուրաց Պաշտպան»»   շքանշանների։