Պետք է առանց վախենալու ապրել․․․
Հայկ Կարենի Գասպարյանը ծնվել է 1999 թ․ ապրիլի 16 -ին Վարդենիս քաղաքում։ Վարդենիսի թիվ 2 միջն․ դպրոցը գերազանցությամբ ավարտելուց հետո ուսումը շարունակել է Հ․ Համբարձումյանի անվան ավագ դպրոցում ՝ ֆիզմաթ հոսքով։ Դպրոցական տարիներին միշտ եղել է առաջատար, պարբերաբար մասնակցել է առարկայական օլիմպիադաների թե՜ դպրոցական, թե՜ հանրապետական փուլերին, ինչպես նաև «Կենգուրու» և «Մեղու» հանրապետական մրցույթներին՝ մշտապես ցուցաբերելով գերազանց արդյունք։ 2016 թ․-ին արժանացել է գովասանագրի ԵՊՀ-ի կողմից կազմակերպված ֆիզիկայի հանրապետական օլիմպիադայում գերազանց արդյունք ցուցաբերելու համար։
Հայկի սիրելի զբաղմունքը շախմատն էր։ 2-3 տարեկան հասակում, մայրը, փորձելով լռեցնել չարաճճի և հետաքրքրասեր Հայկին, զբաղեցրել է նրան շախմատով: Այդ տարիքից Հայկը սիրել է շախմատը և սկսել է մեծ հետաքրքրություն ցուցաբերել ՝ անընդհատ մայրիկին համոզելով իր հետ շախմատ խաղալ։ Հետագայում ստացել է շախմատի երկրորդ կարգի վարպետի կոչում։
Հարազատները սովոր էին Հայկ Գասպարյան անուն ազգանունը կարդալ միայն պատվոգրերի և գովասանագրերի վրա։
Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է ԵՊՀ ռադիոֆիզիկայի ֆակուլտետ։Սովորելու տարիներին զբաղվել է գիտությամբ , եղել է ԵՊՀ-ում գիտաշխատող։ Մասնակցում էր երիտասարդ գիտնականների գիտաժողովներին։ Հայկը պաշտում էր գիտությունը, մաթեմատիկայից և ֆիզիկայից հսկայածավալ գիտելիքներ ուներ, տիրապետում էր քվանտային ֆիզիկային, ապշեցուցիչ տրամաբանություն ուներ, որը համակցվելով իր ունեցած գիտելիքի և նպատակասլացության հետ, կարող էր շատ ոլորտներում շրջադարձներ կատարել։ Ուշքն ու միտքը մի նորարարություն ստեղծելն էր։ Հանճարեղ գաղափարներ և երազանքներ ուներ, որոնք մնացին անկատար։ Ուսանողական տարիներին դասախոսի հետ արհեստական քիթ էին մշակել, որը կփրկեր մարդկային կյանքեր գազային հարձակման դեպքում ՝ նախօրոք զգուշացնելով վտանգի մասին։
Զենք արտադրելու պլաններ ուներ։ Հայկի գրեթե բոլոր պլանները գիտության և ֆիզիկայի հետ էին կապված, նա գիտության մարդ էր։ Համալսարան ընդունվելուց հետո դասերի հետ մեկտեղ սկսել է աշխատել։ Նա շատ ինքնուրույն էր, տարբեր աշխատանքներ միաժամանակ կատարելով հոգում էր իր բոլոր ծախսերը՝ ոչ մի դժվարություն չստեղծելով ծնողների համար։
Համալսարանն ավարտելուց հետո անմիջապես զորակոչվել է ՀՀ ԶՈՒ ՝ որպես սպա, որից 16 օր անց սկսվել է 44 -oրյա պատերազմը։
Պատերազմի ժամանակ եղել է ամենաթեժ կետերում ՝ Ջաբրայիլից մինչև Մարտունի։ Ֆիզուլիում 5 - օրյա շրջափակումից հանել է ամբողջ մարտկոցի կազմը։ ԱԹՍ նշանակության և հրթիռակոծության տակ դուրս է բերել 14 վիրավոր։ Իր սխրանքների համար բարձր հրամանատարության կողմից ներկայացվել էր և խոստացվել էր արժանացնել Վազգեն Սարգսյանի անվան մեդալի , որն այդպես էլ չստացավ։ Հետագայում ստացել էր ավագ լեյտենանտի կոչում։
Ծառայության ընթացքում պարգևատրվել է պատվոգրերով։
Երբ պատմում էր 44 -օրյա պատերազմի մասին վերին շուրթը թրթռում էր, պատմում էր, որ արյունից վախ ուներ, բայց պատերազմի ժամանակ ինքն իր հետ զրուցել ու պայմանավորվել էր , որ պետք է չվախենա, արդյունքում իր կյանքը վտանգելով, բազմաթիվ վիրավորներ էր մարտադաշտից հանել։ Հայկը շատ նվիրվող էր, հոգատար, միշտ բոլորին հասնում էր, օգնում։ Եթե որևէ խնդիր ունենայիր, միշտ գիտեիր, որ կա Հայկ, որ կողքիդ կլինի ամեն հարցով։ Հայկի կարգախոսն էր․ «Պետք է առանց վախենալու ապրել, անհագ վայելել կյանքը, ձեռքերը բաց դեմ հանդիման գնալ մարտահրավերներին, հաղթահարել ու անցնել առաջ»։
Չհանձնվող էր, կյանքում ոչ մի բան նրան չէր ընկճում ու ծնկի չէր բերում։ Նախաձեռնող էր, ամեն ինչ վերցնում էր իր վրա ՝ «ես կանեմ, ես կանեմ» պնդելով։ Շատ անվախ ու համարձակ էր ամեն հարցում, ինչն էլ եղավ ճակատագրական նրա համար։ Առանց վախենալու խրամատից դուրս է եկել անհրաժեշտ գործողություններ կատարելու՝ պնդելով, որ ոչ մի 18 տարեկան խրամատից դուրս չգա, ինքն ամեն ինչ կանի, չնայած որ իր գործառույթը չի եղել։
Հայկ Գասպարյանը զոհվել է 2022թ սեպտեմբերի 14 -ին ԱԹՍ-ի հարվածից Իշխանասարում
Արժանի զավակ էր իր ծնողների համար, հոգատար և նվիրյալ զուգընկեր՝ ընկերուհու համար, միշտ հասնող և օգնող ՝ ընկերների համար, պիտանի մարդ՝ պետության համար։ Ավա՜ղ, բոլորս կորցրեցինք Հայկ անունով մեծ արժեք։