Վաչագան Դադալյան

Վաչագան Վալերայի Դադալյանը ծնվել է  1998թ․ հուլիսի 20-ին  Արցախի Մարտունի շրջանի  Մարտունի քաղաքում:  Սովորել է ԱՀ Մարտունու Մեսրոպ Մաշտոցի անվան հիմնական դպրոցում, հետո՝ Նելսոն Ստեփանյանի անվան թիվ 1 միջնակարգ հոսքային դպրոցի բնագիտական հոսքում:

Զբաղվում էր սպորտով, շատ անգամներ Պատանիների ազատ ոճի ըմբշամարտի անհատական առաջնության քաշային կարգում I տեղը գրավելու համար պարգևատրվել է պատվոգրերով և արժանացել մեդալների: 2015թ. ընդունվել է ԱրՊՀ-ի Տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ բաժինը:

 2016-2018թթ. ժամկետային զինծառայող էր Արցախի ՊԲ-ի 3-րդ պաշտպանական շրջանի զենիթահրթիռային մարտկոցում: 2017թ. եղել է ջոկի հրամանատար: 

Ծառայության ժամանակ մարտական պատրաստության բարձր ցուցանիշներ ցուցաբերելու  մասնագիտական բարձր պատրաստվածության համար  Վաչագանը պարգևատրվել է պատվոգրերով և մեդալներով։ 

2018թ. դեկտեմբերից մինչև 2020թ. ծառայել է Ստեփանակերտի ոստիկանության ՊՊԾ-ի գումարտակում: Մասնակցել է 2016թ. քառօրյա պատերազմին։ 

2020թ. սեպտեմբերի 27-ից եղել է   ամենաթեժ կետերում, մասնակցել Ջաբրաիլի, Հադրութի, Շուշիի մարտական գործողություններին։ Վաչագանի մարտական ընկեր Վիլեն Արզանգուլյանը պատմում  է, որ   44֊օրյա պատերազմի ժամանակ Վաչագանի հետ միասին Հադրութում կարողացել են  թշնամուն մեծ վնասներ հասցնելով դուրս գալ շրջափակումից և մարտի դաշտից  իրենց հետ դուրս բերել վիրավորներին և զոհված ընկերներին։

 2021թ. ավարտել է ուսումն ԱրՊՀ Ինֆորմատիկայի բակալավրը՝ ՏՏ մասնագիտությամբ: 2021թ. ընդունվել է Շուշիի Տեխնոլոգիական համալսարանը: Ուսումն ավարտել է 2023թ.՝ արժանանալով մագիստրոսի աստիճանի: 2021թ. Վաչագանն անցնում է պայմանագրային ծառայության: 2023թ.-ից դասակի հրամանատար էր, սակայն  չհասցրեց արժանանալ սպայի կոչման։ 2023 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Վաչագան Դադալյանը     «լեյտենանտ»  սպայական կոչման սպասումներով մեկնեց առաջնագիծ և զոհվեց «Լուսնյակ» կոչվող բարձունքում։

Վաչագան Վալերայի Դադալյանը հետմահու պարգևատրվել է ԱՀ «Արիության մեդալով»  և  «Մարտական խաչ»  2֊րդ աստիճանի շքանշանով։ Վաչագան Վալերայի Դադալյանը հուղարկավորված է Արցախի Մարտունի քաղաքի  գերեզմանոցում։ 

Վաչագանը տան միակ զավակն էր:  Փոքր տարիքում կորցրել էր  հորը, մնալով մոր խնամքին։  Մեծացել էր  հայրենասեր, ազգին  նվիրյալ զավակ։ Ստանձնելով ընտանիքի գլխավորի դերը՝ նա պատվով ու մեծ պատասխանատվությամբ էր կատարում իր պարտականությունները՝ չկոտրվելով և ոչ մի դժվարությունից: Նշանված էր Վաչագանը, պիտի ամուսնանար: Գեղեցիկ սիրո պատմություն ունեին, որն այդպես էլ կիսատ մնաց: Միասին պիտի կերտեին իրենց ապագան,որն այնքան լուսավոր կլիներ,  եթե չլիներ անիծված պատերազմը: 

 

              ՈՐԴՈՒՍ

 

      Իմ հերո՜ս տղա, 

      Իմ թև ու թիկունք, 

     Տանս միակ ճրագ,

     Իմ հույս ու հավատ, 

     Իմ երկնային հրեշտակ, 

     Ախր դու արդեն պիտի տանը լինեիր,

     Բայց երկնային ճամփան բռնեցիր։

     Մորդ մենակ թողեցիր կարոտով` 

      Հավերժ սպասելով քո ճամփին...

      Իմ հզոր արծիվ, 

      Իմ հավերժ կարոտ, 

      Երազանք պահած` հեռացար անդարձ,

      Թողնելով միայն հուշեր անմոռաց։ 

      Հայ ազգի անպա՛րտ հերոս... 

      

        Մայր՝ Ն.Արզումանյան