Վարդանն ընկավ հավատը հոգում
Վարդան Մուսայելյանը ծնվել է 2002 թվականի հունիսի 8- ին Լոռու մարզի Արծնի գյուղում։ Ավարտել է գյուղի միջնակարգ դպրոցը։
2016թ. ապրիլյան քառօրյա պատերազմը շատ բան փոխեց Վարդանի կյանքում` նա իր համար հաստատեց կյանքի միակ սկզբունքը, այն է ՝ հանուն հայրենիքի ազատության գնալ մինչև վերջ։
Վարդանն անտեսելով իր առողջական խնդիրները, ինչ արդյունքում ուներ տարեկետում, գնաց իր պարտքը տալու հայրենիքին և սատար կանգնելու եղբորը։
2020թ. հունիսի 26-ին կամավոր մեկնեց ծառայության Արցախ՝ Մարտունի 2-րդ զորամասում ծառայող եղբոր` Խաչատուր Մուսայելյանի, կողքին կանգնելու։
Դեռ 2 ամսվա ծառայող էր, երբ սկսվեց 44-օրյա չարաբաստիկ պատերազմը։ Վարդանը գնդացրորդ էր։ 35 օր, սոված ու ծարավ, անքուն զենքը ցած չդնելով՝ Վարդանը պայքարել է մինչև վերջ, կռվել մինչև վերջին փամփուշտը։ Սակայն հոկտեբերի 31-ին մայրամուտը հավերժ բաժանեց Վարդանին իր հարազատ մարդկանցից։
Վարդանն անմահացավ ԱԹՍ- ի հարվածից։ Նա մահից չվախեցող տեսակ էր և ժպիտով միացավ անմահների բանակին։ Ընկավ հաղթանակի ժպիտը դեմքին, հույսը սրտում, հավատը հոգում։
Վարդան Մուսայելյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով։
Հուղարկավորված է հայրենի գյուղում։