Վիրավորվեց, բայց չթողեց մարտի դաշտը
Վլադիմիր Մարգարյանը ծնվել է 2002թ․ հունիսի 10-ին Արագածոտնի մարզի գյուղ Լեռնապար գյուղում: Հետո ընտանիքով տեղափոխվել են Լոռու մարզ և հաստատվել Սպիտակ քաղաքում:
2008 թվականին ընդունվել է Սպիտակի թիվ 2 հիմնական դպրոց։ Այնուհետև ուսումը շարունակել է Սպիտակի ավագ դպրոցում։
Զուգահեռ հաճախել է Սպիտակի երաժշտական դպրոց` դաշնամուրի բաժին, Սպիտակի Մանկապատանեական Համալիր Մարզադպրոց։
2020թ-ին Վլադիմիրն ընդունվել է Հայաստանի Ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական ինստիտուտի վոլեյբոլի բաժին և նույն տարին մեկնել ծառայության:
Երկու ամսվա ծառայող էր, երբ սկսվեց 44-օրյա պատերազմը:
Սեպտեմբերի 27-ից Վլադիմիր Մարգարյանը թշնամու դեմ կռվել է Մարջալույում, Ալփաշայում, Ջաբրայիլում, Իշխանաձորում, Ներքին Խնձորեսկում։
Պատերազմի առաջին իսկ օրվանից դիպուկահարը չլքեց մարտի դաշտը նույնիսկ ծանր վիրավորում ստանալու դեպքում։ Հոկտեմբերի 22-ին Ներքին Խնձորեսկում վերջին մարտական գործողությունը իրականացնելիս հերոսը վիրավորվում է Սմերչ համազարկային կրակի ռեակտիվ համակարգի կասետային արկից՝ ստանալով գլխուղեղի վնասվածք: Նրան տեղափոխում են Գորիս, վիրահատում, հետո տեղափոխում Երևանի Հանրապետական հիվանդանոց:
Սակայն երկու օր շարունակ կյանքի ու մահվան միջև կռիվ տալուց հետո, Վլադիմիրը բռնում է հավերժի ճամփան։
Վլադիմիր Մարգարյանը հողարկավորված է Լոռու մարզ քաղաք Սպիտակ քաղաքի զինվորական պանթեոնում։
Հետմահու հերոսին շնորհվել են «Մարտական Ծառայություն», «Արիություն»«Գթության Մայր ՄՄ.ՀԿ.», «Տիգրան Մեծ» շքանշանները։
Սպիտակի թիվ 2 հիմնական դպրոցի բակում 2022թ․ հունիսի 10 ին կանգնեցվել է հուշարձան-խաչքար 44-օրյա պատերազմում անմահացած Վլադ Մարգարյանի հիշատակին, որի բացումը տեղի ունեցավ հերոսի 20 ամյակին։